Sina

.

јап

.

.

.

.

.

.

.

полно е, преполно

и нема веќе место за потпикнување

па се буни

му се смачи, па собра храброст да се побуни

искрено не ме изненади, но сепак ме разочара некако

небаре е од стакло и тоа од она најтенкото

што ти се чини дека од само еден непрецизно изведен допир

ќе се распарчи

искрено, мислев дека е посилно,

дека може многу повеќе и да собере и да издржи

ама не, не ме изненади

.

комбинации сме, од споено, измешано, па кому како ќе се падне

кому какво ќе се падне

а јас

знам, сум имала среќа

.

.

.

Се вика Марта, а јас не знам како да ја раскажам. Не знам од каде да почнам. Не знам ни зошто воопшто посакав да ја раскажам. Ама ете, посакав. Можеби зашто сакам да ја разберам. Зашто подолго време се обидувам да ја разберам. И да ѝ го најдам вистинскиот лик, поточно да ѝ го определам вистинскиот лик. Да, затоа.

Се вика Марта. Прво што ми паѓа на ум кога помислувам на неа се нејзините ситни очи. Има навистина ситни очи. Веројатно заради некаква потребна рамнотежа на нештата. Би било премногу кога покрај нагласените усни, на кои речиси никогаш не става кармин, би имала и крупни очи. Има и кратки трепки и румени образи. Кога од студот, кога од жештината, кога од нежноста и срамежливоста.

Се вика Марта. Се движи по крајот на улицата, никогаш по средината. Спокојна е кога поминува незабележана. Понекогаш ми се чини дека се пика некаде под илјада оклопи само за да остане подалеку од лепливите погледи. Не сака лепливи погледи. Ниту продорни испитувачки погледи. Такви кои сакаат сѐ да дознаат, сѐ да наслушнат. А повеќето се такви. Се втурнуваат во очите сакајќи на сила да влезат чекор повнатре. Хм, можеби затоа нејзините очи се ситни.

Се вика Марта. Се распаѓа на безброј делчиња на крајот на секоја есен. Потоа ги собира едно по едно обидувајќи се да ги состави во точната слика. И додека срцето забрзано ѝ оттчукува во грлото, таа ги одбројува минутите до следниот здив.

Се вика Марта. Умира по малку секоја зима.

Се вика Марта. Ја чека пролетта за да успее повторно да се роди.

.

.

.

You can tell by the way she walks
That she’s my girl.
You can tell by the way
She talks she woos the world.
You can see in her eyes
That no one is her change
She’s my girl,
My supergirl.

[Chorus]
And then she’d say:
“It’s ok, I got lost on the way
But I’m a supergirl
And supergirls don’t cry”
And then she’d say:
“It’s alright, I got home
Late last night
But I’m a supergirl
And supergirls just fly”.

And then she’d say
That nothing can go wrong
When you’re in love
What can be wrong?
And then she’d laugh
The night time into day
Pushing her fear
Further alone

[Chorus]

And then she’d shout
Down the line
Tell me she’s got no more time
Cause she’s a supergirl
And supergirl’s don’t cry

And then she’d scream
In my face
Tell me to leave,
Leave this place
Cause she’s a supergirl
And supergirl’s just fly

Yeah she’s a supergirl,
A supergirl.
She’s so in seeds*
She’s burning trees*
She’s so in seeds*
She’s burning streams*
Yeah she’s a supergirl
A supergirl
A supergirl
My supergirl.

.

.

.

.

She never took the train alone
She hated being on her own
She always took me by the hands
And say she needs me
She never wanted love to fail
She always hoped that it was real
She’d look me in the eyes
and sayed believe me.

And then the night becomes the day
And there’s nothing left to say
If there’s nothing left to say
Then something’s wrong.

[Refrain]
Oh tonight, you killed me with your smile.
So beautiful and wild, so beautiful.
Oh tonight, you killed me with your smile.
So beautiful and wild so beautiful and wild.

And as the hands would turn with time
She’d always say that she was my mine
She’d turn and lend a smile,
To say that she’s gone.
But in a whisper she’d arrive
And dance into my life.
Like a music melody,
Like a lovers song.

[Refrain]

Through the darkest night
Comes the brightest light.
And the light that shines
Is deep inside.
It’s who you are.

[Refrain]

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

by Sina

.

.

by Astrostoper

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

…. шо беше тоа ЛЕТО???

овде и пингвините паѓат во несвес

шо е многу многу е, уствари МАЛКУУУУ Е

ништо посебно, само убај битолски минус 25…

.

.

ај

доста беше зима

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

I was a sailor, I was lost at sea
I was under the waves
Before love rescued me
I was a fighter, I could turn on a thread
Now I stand accused of the things I’ve said

Love comes to town I’m gonna jump that train
When love comes to town I’m gonna catch that flame
Maybe I was wrong to ever let you down
But I did what I did before love came to town

I used to make love under a red sunset
I was making promises I would soon forget
She was pale as the lace of her wedding gown
But I left her standing before love came to town

I ran into a juke joint when I heard a guitar scream
The notes were turning blue, I was dazing in a dream
As the music played I saw my life turn around
That was the day before love came to town

When love comes to town I’m gonna jump that train
When love comes to town I’m gonna catch that flame
Maybe I was wrong to ever let you down
But I did what I did before love came to town

When love comes to town I’m gonna jump that train
When love comes to town I’m gonna catch that flame
Maybe I was wrong to ever let you down
But I did what I did before love came to town

I was there when they crucified my Lord
I held the scabbard when the soldier drew his sword
I threw the dice when they pierced his side
But I’ve seen love conquer the great divide

When love comes to town I’m gonna catch that train
When love comes to town I’m gonna catch that flame
Maybe I was wrong to ever let you down
But I did what I did before love came to town

.

ко за почеток

.

.

.

.

сакав да те напишам

но не знаев како да се одделам себе

од тебе

.

сакав да се напишам

но не умеев никако да те одделам тебе

од себе

.

замисли

до толку испреплетено

.

.

.

…. а кога тишината престанува да ечи

ги затвора очите помислувајќи

- сега диши… до следниот пат….

.

.

.

бреј два дена не ми излегува од глава

ај нека стои тука

.

.

.

.

…. и тогаш некој ќе ти рече нешто

а ти само ќе му се насмееш

помислувајќи си – толку ми е мило што не сум како тебе….

.

…. и тогаш сфаќаш колку е сѐ океј….

.

.

.

This is the story of my life
And I write it everyday
I know it isn’t black and white
And it’s anything but grey
I know that no I’m not alright, but I`ll be ok cos
Anything can, everything can happen
That’s the story of my life

.

.

.